Miłość czym ona jest?!

Michał kocha mnie.


Byliśmy razem na weselu ponownie musiałam go przytrzymywać aby nie ubrudził się własnymi wymiocinami...
Czułam się jakbym trzymała własnego ojca aby nie stracił równowagi i się nie przewrócił.

Może ja inaczej patrzę na świat przez swoje doświadczenia z alkoholikiem w rodzinie albo tak po porostu jest na weselach...

Ponownie złe doświadczenie, które przyprawia mnie o mętlik w głowie czy z nim chcę spędzić resztę swojego życia.
ponowny taki widok złamie mi serce przypominając mi przeszłość o której chciałam zapomnieć...

Jestem inną osobą choć ciągle tą samą.
Tak szczerze powiedziawszy teraz mam wszystko gdzieś.

Byłam wczoraj na terapii. Było wydzieranie ze mnie wspomnień.
Bolało.
Ale czuję się można by rzec lepiej(?)
Chyba pomaga. Myślę, że zrobiłam krok do przodu.
Jestem z siebie dumna, że w połowie drogi nie zawróciłam ( a rodził mi się taki sprytny plan w głowie ).

Na rozruszanie powietrza

@Dzika_Wojowniczka_: Podobno już wcześniej było już źle. Tylko szkoda, że ja o tym nie wiedziałam bo przecież bym coś zrobiła...Chyba inaczej wyobrażał sobie życie przy moim boku. Powiedział, że przez te trzy lata, które z nim byłam bardzo się zmieniłam. Przestałam mieć własne zdanie, przestałam dążyć po swoje marzenia, przestałam żyć...
Jest w tym trochę prawdy...niestety...tak byłam owładnięta miłością, tak bardzo się zatraciłam. Wszystko zaczęło krążyć wokół niego. Tylko on się liczył...
Chcę sobie to tłumaczyć faktem, że nie posiadałam ojca, który całe życie pił. Nie było wesoło. Może potrzebowałam takiej dużej miłości bo nie miałam jej od własnego ojca. Może przyjęłam taką postać samej siebie, że potrzebowałam kogoś kto się mną zajmie??! Może stałam się na ten czas małą dziewczynką...
Jednak wiem, że pomimo tego co mnie spotkało powinnam być silna, twarda, stąpająca twardo po ziemi, która powinna wiedzieć, że mama nie jest w stanie pomóc mi finansowo. A ja siedziałam - niby studiowałam i nic nie robiłam...
Straszne...
Teraz po upływie kilku dni zastanawiam się czy jeślibym wcześniej poszła na terapię dda to może zmieniłabym swoje nastawienie, normalnie myślała, normalnie funkcjonowała...ten związek byłby normalnym związkiem bez krzywdzenia tej 2giej osoby (nawet jeśli się tego nie wie).
Krzywdziłam go swoim zachowaniem, swoim powolnym wypompowywaniem życia z siebie, swoim nicestwem...

Złamał mi serce ale myślę, że może chce przez to w jakimś stopniu mi pomóc, pomóc się odnaleźć.
Szkoda tylko, że nie mogę się zmieniać przy jego boku...

Kocham...